Günün şiiri: Resim İçin — Mehmet Âkif Ersoy

Beni rahmetle anarsın ya, işitsen, birgün
Şu sağır kubbede, haib, sesinin dindiğini!
Bu heyulaya da bir kerrecik olsun bak ki,
Ebediyyen duyayım kabrime nur indiğini.

Dış yüzüm böyle ağardıkça ağarmakta fakat,
Sormayın iç yüzümün rengini! Yüzler karası!
Beni kendimde utandırdı, hakikat şimdi,
Bana hiç benzemeyen suretimin manzarası!

Toprakta gezen gölgeme toprak çekilince,
Günler şu heyulayı da, er geç, silecektir.
Rahmetle anılmak, ebediyet budur amma,
Sessiz yaşadım, kim beni, nerden bilecektir?

Bir canlı izin varsa şu toprakta, silinmez;
Ölsen seni sırtında taşır toprağın altı.
Ey gölgeden ümmid-i vefa eyleyen insan;
Kaç gün seni hatırlayacaktır şu karaltı.

Şair hakkında

Mehmet Âkif Ersoy: İstiklâl Marşı'nın şairi (1873-1936); Safahat'ta toplum ve ahlak meselelerini işledi.

Metin: Vikikaynak, “Resim İçin” (telif süresi dolmuş eser, kamu malı).

Kaynak: Vikikaynak · eserin kaynağı